صنعت و تجارت • ۱۴۰۵/۰۸/۲۹ - ۱۶:۲۱

رقابت سخت منطقه‌ای برای اتصال شمال به جنوب

رقابت سخت منطقه‌ای برای اتصال شمال به جنوب

پایگاه خبری گزارش برتر – شتاب گرفتن تحولات ژئواکونومیک در پهنه اوراسیا، کشورهای منطقه را ناچار به بازنگری بنیادین در مزیت‌های ترانزیتی و سرمایه‌گذاری سنگین در زیرساخت‌های حمل‌ونقل ترکیبی کرده است.

به گزارش پایگاه خبری گزارش برتر، نقشه ژئوپلیتیک حمل‌ونقل بین‌المللی با سرعت در حال تغییر است و خاورمیانه تلاش می‌کند با نوسازی بنادر، توسعه خطوط ریلی و کاهش بروکراسی گمرکی، سهم بیشتری از کیک تجارت جهانی را به خود اختصاص دهد. گزارش‌های تازه منتشرشده در حوزه لجستیک بین‌الملل نشان می‌دهد که رقیبان منطقه‌ای با سرعت بالایی در حال توسعه بنادر عمیق و راه‌آهن‌های سریع‌السیر باری هستند تا زنجیره تأمین میان آسیا و اروپا را به تسخیر خود درآورند. در این میان، موقعیت جغرافیایی ایران به عنوان پل ارتباطی خلیج فارس به دریای خزر و قفقاز، نیازمند تزریق منابع مالی فوری و رفع موانع ساختاری است تا از رقابت عقب نماند.

بررسی‌های تخصصی درباره وضعیت لجستیک منطقه نشان می‌دهد که شکاف تکنولوژیک میان سیستم‌های مدیریت لجستیک هوشمند در بنادر جنوبی ایران با استانداردهای مدرن جهانی، مزیت اصلی ترانزیتی کشور را خنثی کرده است. فرسودگی ناوگان جاده‌ای و زمان‌بر بودن تشریفات ترخیص کالا از دیگر موانعی است که کارآمدی شریان‌های ترانزیتی را با چالش جدی مواجه ساخته و نیازمند بهره‌گیری فوری از فناوری‌های نوین در زنجیره تامین است.

[b]ضرورت تحول لجستیک[/b]

از منظر کلان، مهدی تقوی، اقتصاددان و پژوهشگر مسائل حمل‌ونقل بین‌المللی، بر این نکته تأکید می‌کند که کریدور شمال-جنوب تنها یک مسیر جابجایی کالا نیست، بلکه ابزاری قدرتمند برای دیپلماسی اقتصادی است که می‌تواند درآمدی پایدار جایگزین درآمدهای نفتی برای کشور ایجاد کند. وی می‌افزاید که غفلت از تکمیل خطوط ریلی استراتژیک، فرصتی تاریخی را به رقبا هدیه می‌دهد که جبران آن در دهه‌های آینده عملاً ناممکن خواهد بود.

چالش اصلی در این مسیر، علاوه بر محدودیت‌های بین‌المللی، سنگینی بوروکراسی اداری و تعدد تصمیم‌گیرندگان در حوزه حمل‌ونقل است. هماهنگی میان وزارت راه و شهرسازی، گمرک و نهادهای دیپلماتیک نیازمند یک ستاد فرماندهی واحد و چابک است تا پروژه‌های نیمه‌تمام لجستیکی رنگ اجرا به خود بگیرند و کشور از موقعیت انحصاری خود به نفع اقتصاد ملی بهره‌برداری کند. بدون شک، تعلل در این حوزه هزینه‌های جبران‌ناپذیری در پی خواهد داشت.