اقتصاد کلان • ۱۴۰۵/۰۸/۲۹ - ۱۶:۱۶
فولاد در محاصره ناترازی گاز

پایگاه خبری گزارش برتر – سایه سنگین ناترازی گاز در آستانه فصل سرما بر سر صنایع انرژیبر کشور گسترده شده و زنگ خطر توقف خطوط تولید فولاد و سیمان را به صدا درآورده است.
به گزارش پایگاه خبری گزارش برتر، توزیع انرژی در کشور بار دیگر به نقطه عطف بحرانی خود رسیده است، جایی که سیاستگذاران بخش صنعت و انرژی در چرخهای تکرارشونده ناچار به اعمال محدودیتهای شدید برای واحدهای صنعتی بزرگ شدهاند. کاهش تزریق گاز به شبکه نیروگاهی و واحدهای پالایشگاهی، همزمان با افت فشار در خطوط انتقال سراسری، چالش جدی برای هلدینگهای بزرگ معدنی و فلزی ایجاد کرده است. بر اساس آمارهای بخش انرژی، افت دمای زودرس در مناطق شمالی و غربی کشور، مصرف بخش خانگی را به صورت تصاعدی بالا برده و موازنهگران شبکه گاز را وادار به اعمال سهمیهبندی اجباری برای صنایع کرده است.
فرسودگی شبکههای توزیع موضعی و عدم توسعه متوازن مخازن ذخیرهسازی زیرزمینی، ضریب آسیبپذیری شبکه را در قیاس با استانداردهای جهانی به شدت افزایش داده است. بررسیهای فنی نشان میدهد که بدون اجرای فوری سیاستهای قیمتی در بخش خانگی و اعطای اعتبار مالیاتی به صنایع برای بهسازی تجهیزات بازیافت حرارتی، عبور از زمستان جاری به یکی از پرهزینهترین آزمونهای اقتصادی دولت تبدیل خواهد شد. این در حالی است که عدم هماهنگی میان بخشهای بالادستی و پاییندستی انرژی، هزینههای سربار سنگینی را به بدنه تولید تحمیل میکند.
[b]ریسک زنجیره تأمین[/b]
در این میان، مدیرعامل یکی از مجتمعهای بزرگ فولادی کشور در نشست اخیر انجمن تولیدکنندگان فولاد تصریح کرد که استمرار قطعی گاز فراتر از سه روز در هفته، نهتنها سود عملیاتی شرکتها را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد، بلکه تعهدات صادراتی ایران در بازارهای منطقهای را با خطر جدی مواجه میسازد. به گفته این مقام صنعتی، هزینههای جایگزینی سوخت مایع و کورههای الکتریکی با گاز طبیعی، تمام برآوردهای بودجهای شرکتهای بورسی را در نیمه دوم سال با کسری مواجه کرده است.
با این حال، فعالان ارشد حوزه اقتصاد انرژی بر این نکته پافشاری میکنند که راهحل بلندمدت نه در اعمال محدودیتهای دستوری، بلکه در اصلاح ساختار قیمتگذاری انرژی نهفته است. مادامی که بهینهسازی مصرف در بخش عمومی اقتصادی نباشد، تزریق سرمایه به پروژههای بالادستی نفت و گاز نیز گرهی از کلاف سردرگم ناترازیها نخواهد گشود و اقتصاد ملی ناچار به پرداخت هزینه گزافی از جیب تولیدکنندگان خواهد بود. تداوم این وضعیت میتواند مزیت رقابتی محصولات معدنی ایران را در بازارهای جهانی به طور جدی مخدوش سازد.