اقتصاد کلان • ۱۴۰۵/۰۸/۳۰ - ۱۳:۱۳
ریزش سنگین ۱۲۹ هزار واحدی تالار شیشهای در روز سیاه سهامداران

پایگاه خبری گزارش برتر – معاملات بازار سرمایه در واپسین روز کاری آبانماه با فشارهای شدید عرضه و افت کمسابقه ۱۲۹ هزار واحدی شاخص کل روبهرو شد تا بار دیگر زنگ خطر نقدشوندگی در بازار سهام به صدا درآید.
به گزارش پایگاه خبری گزارش برتر، بازار سرمایه در آخرین روز معاملات آبانماه روزی پرالتهاب و ناامیدکننده را پشت سر گذاشت. از دقایق ابتدایی بازگشایی تالار معاملات، فشار فروش در نمادهای شاخصساز و بزرگ بازار شدت گرفت و صفهای فروش زنجیرهای شکل گرفت که در نهایت به سقوط سنگین ۱۲۹ هزار واحدی شاخص کل انجامید. این افت، دماسنج اصلی بازار را به تراز ۸ میلیون و ۲۶۲ هزار واحد عقب راند و بخش قابلتوجهی از ارزش پرتفوی سهامداران خرد و حقوقی را آب کرد.
این وضعیت در حالی رقم خورد که نااطمینانیهای متوالی پیرامون متغیرهای کلان اقتصادی، نرخ سود بانکی و ابهام در سیاستگذاریهای ارزی، تمایل به ریسک را در میان معاملهگران به حداقل رسانده است. در همین رابطه، سعید محبینیا، تحلیلگر ارشد بازارهای مالی، با اشاره به شرایط حاکم بر تالار شیشهای میگوید: «ریزش اخیر بیش از آنکه ریشه در عملکرد بنیادین شرکتها داشته باشد، بازتابدهنده فرار سرمایه و ترس سیستماتیک ناشی از ریسکهای غیراقتصادی است.» وی میافزاید تا زمانی که چشمانداز نرخ بهره بیثبات بماند، تزریق نقدپذیری به بورس مهار نخواهد شد.
[b]واگرایی معنادار شاخص هموزن و فرابورس[/b]
نکته قابلتأمل در دادوستدهای امروز، واگرایی نسبی میان شاخص کل و شاخص هموزن بود. برخلاف ریزش سنگین شرکتهای بزرگ و لیدر بازار، شاخص هموزن افت ملایمتری را تجربه کرد و نمادهای کوچکتر بازار نشانههایی از مقاومت نسبی بروز دادند. این رفتار دوگانه نشان میدهد که نقدینگی خرد در حال چرخش از سهام بزرگ دولتی و کالایی به سمت شرکتهای کوچکتر با شناوری پایینتر است؛ شرکتهایی که کمتر تحتتأثیر مداخلههای قیمتی و دستوری دولت قرار دارند.
علاوه بر افت شاخص کل، حجم ارزش معاملات خرد نیز به طور محسوسی کاهش یافته که این امر بیانگر احتیاط شدید سرمایهگذاران حقیقی و ترجیح پارک پول در صندوقهای با درآمد ثابت است. خروج مداوم پول حقیقی از سهام طی هفتههای اخیر، بازار را از پشتوانه تقاضای پایدار محروم کرده است.
[b]چشمانداز تاریک اما نیازمند تزریق اطمینان[/b]
تداوم این روند میتواند اثرات مخربی بر زنجیره تأمین مالی بنگاههای تولیدی از طریق بازار سهام داشته باشد. هنگامی که بورس کارایی خود را در تجهیز سرمایه از دست بدهد، فشار بر سیستم بانکی برای تأمین مالی افزایش مییابد و تورم ساختاری تشدید میشود. برای برونرفت از این بنبست، نهاد ناظر بازار باید فراتر از حمایتهای شعاری، به سمت اصلاح ساختار تسویه معاملات و ایجاد اطمینان خاطر پیرامون عدم دخالتهای ناگهانی در فرمول قیمتگذاری محصولات شرکتها حرکت کند. بدون بازگشت اعتماد، تزریق پول دستوری تنها مرهمی موقتی بر پیکر نیمهجان بورس خواهد بود.